اگر داغ دل بود دیده ایم             اکر خون دل بود خورده ایم 

                      اگر دل دلیل است اورده ایم

کنار پنجره ایستاده بودم و به دور میاندیشیدم نظاره گر کوه های روبروی اتاقم بودم وبه رفتن زمستان فکر میکردم سفیدی کوهها جای خودشان را ارام ارام به سبزی سبزهای زندگی می دادند. بوی باد بهاری به مشام می رسید . باران گرفت پنجره خیس خیس شد درست مثل  همان اخرین روز اسفند ماه که کنار پنجره اتاقت ایستاده بودیم و باران می بارید وتو از زندگی ماهی های کوچک قرمز داخل تنگ  کنار پنجره برایم تعریف می کردی گفتی که ماهی های قرمز  دعا هایشان زود مستجاب می شود واز ازادی انها برایم صحبت کردی. انروز  وقتی که داشتم از تو خداحافظی  میکردم به من گفتی  که می گم  ماهی هایم برامون دعا کنند.نمی دانم از ماهی های خودت خواستی برامون چه دعایی بکنند که چنین شد. اما من امروز از ماهی های قرمز کوچو لوی خودم خواستم که برای تو دعا کنند تا تو به همه ارزوهات برسی.

---

هنوز هم گرمای دستهات را توی دستهام احساس می کنم . هنوز هم با صدای  باران از خودم جدا می شم و تو را درکنار خودم می بینم .هر وقت که باران میباره آهنگ زیبای دوست داشتن به گوشم میرسه ومن را به یاد آن روز بارانی که دستهای گرم تو نوازشگر دستهای سرد وخشک من شده بود میندازه. چقدر زیبا وقشنگ بود رقصیدن قطره های باران روی گونه های تو . تو آنقدر مهربان بودی که قطرات باران هم نمی خواستند  از گونه های تو جدا بشن  آنقدر مهربان شده بودی که حتی سرمای دستهای  مرا احساس نکردی وتنها به فکر نوازش آنها بودی.تو آنروز به من گفته بودی که از تنهایی و جدایی میترسم  واز من خواسته بودی که هیچ وقت از جدایی  حرفی نزنم اما نمی دانم چه اتفاقی افتاد  چه طور شد که این طور شد؟ وتو مرا تنها رها کردی و جدایی همان کلمه ای که ازش متنفر بودی را انتخاب کردی. ای کاش بدانی امروز زیر باران مرا به چه جرمی متهم کردند .وای کاش بدانی  دیگر معنای زندگی برایم انچیزی  نیست که انروز برایت تعریف کردم.ولی بدان باز هم صدای باران را دوست دارم.

مدتها بود می خواستم به سوی تو بیایم آمدم وبوی عطر اگین تو را در کوچه های شهر استشمام کردم ودعای کمیل را زیر باران در کنار سقا خانه طلایی تو شنیدم در حالی که با خودم زمزمه میکردم یا سابغ النعم یا دافع النقم هزاران راز نهفته درخویش رابا تو در میان گذاشتم و از همه چیز جدا شدم وبه ارامترین ارامشها رسیدم گویا که تازه متولد شدم. باران هم دران شب مهربان شده بود ونسیمی که از سمت ضریح تو می امددست نوازش برسرم کشید  وزخم های مرا التیام بخشید. ای رضا حق وحقیقت نام تو برکت جای جای زمین است. ای ضامن اهو روح ما در صحن وسرا ی نگاه تو از سقاخانه لطفت سیراب می شود و با مسح ضریح تو خودمان را از اتش جهنم نجات می دهیم .ای پناه بی پناهان خورشید هم با بوسه به زادگاه تو روز را اغاز میکند . ای مولای من  موج دریا ی مهرتو تا به افلاک هم رسیده است .

ای که خدا هم مست روی توست و ای کسی که از اشک تو شور کوثر آفریده می شود  میروی و کوچه های مدینه را به دست شیون می سپاری  ابرهای سیاه اسمان شهر را پوشانده اندو بغضها در گلو مچاله مانده اند. پس از تو خاکستر بی پدری بر سر یتیمان شهر اوار میشود واز چشمان  دخترت رودخانه ای جاری میشود او که هر لحظه می بایست جمال زیبای تو را ببیند تا آرام گیردچگونه تاریکی کوچه های مدینه وبی کسی شهر را تحمل کند آن روز که امدی آتشکدههای ظلم وستم به خاموشی تن دادند تو امین و روشن ضمیر آمدی واکنون که می روی سیاهی  همه جا را فرا گرفته است وبسیار سخت است تحمل داغ بی کسی وسنگین است خاکستر بی پدری وما امروز داغ رفتنت را در کوچه های بی کسی به گریه می نشینیم.

مدتهاست که حسرت پرواز بر دلم مانده و میخواهم این قفس را بشکنم و بر فراز دشتهای پراز شکوفه  پرواز کنم  ولی افسوس که بال و پری برای پریدن ندارم. بهار هم ازراه رسید پروانه ها و گلها مست شدند ولی من هنوز در ارزوی پرواز هستم. 

همه فکرم این بودکه تو شدی یارم وخرم ازاینکه در کنار تو هستم ولی دریغ که  نمی دانستم عشوه های تو تیر بلاست وعاشق کشی شیوه توست. ای که صد دل از من بردی برایت آرزوی سلامتی دارم. بدان که در هر محفلی که هستم درد می کشم زیرا که من از حرف جداییها می ترسم.

زمانی که تورا در معبد یافتم بخاطر تو ماندم وحرفهای زیادی شنیدم و در زیر باران پوسیدم ونظاره گرخنده های دیگران شدم به امید اینکه خورشید پشت پرده بیدار است. آری خورشید پشت پرده بیدار است وتو روزی مرا ازتنهایی جدا خواهی کرد.آن روز روز قشنگی است چون من دیگه مات ومبهوت بدنبال سنگ صبور نمی گردم . آری تو سنگ صبورم خواهی شدومن دیگه تنها نیستم.

چه قشنگ بود  بالا رفتن تو از کوه سفید پراز برف روبروی خانه امان  همیشه به یاد رقصیدن تو درآن کوه برفی پشت پنجره می ایستم وبا خودم نجوا می کنم. چه کسی تو را از من جدا کرد توای که همیشه شادترین لحظه هایت را با من بودی تویی که می گفتی سفیدی برف فقط با تو برام قشنگه راستی چه اتفاقی افتاد؟آیا سفیدی برف هنوز هم برات قشنگه؟

در اين دايره زندگي سرنوشت من چنين بود كه هر لحظه از درد تنهایی بنالم وخون  دل بنوشم. وآواز دوست داشتن خودم را با  دف وني بر سر زبانها بشنوم سينه ام پراز درد است از چه چيزي براي تو سخن بگويم .صحبت از وفا وعهد نيست صحبت از  جدايي خود از خود است.

تو كه بكنارم آمدي وحال مرا ديدي پس چرا مرا رها كردي ورفتي مني كه از نظر تو چشم وچراغ شيرين سخنان بودم. اي خوب من درونم مي جوشد بيا براي لحظه اي مرا درسايه خودت آرام كن بيا مهرباني كن واز اين بيابان بي نهايت جدايم كن. از هر طرف كه ميروم فقط  به وحشتم افزوده مي شود.

می شود عکس تو برنگین انگشتری من نشیند تا در لحظه های تنها بودنم مرحم دردهای من باشد وهر روز صبحم را با دیدن چهره پر از محبت تو اغاز کنم و به یاد با تو بودن روزی دیگر از روزهای تنهائیم را سپری کنم. هیچ کس بغیر از تو نمی تواند دردهای دل مرا چاره کند.

دلم برات خیلی تنگه خیلی دوست دارم یکبار دیگه توی دامنه های البرز توی اون  دشت شقایق دنبالم  کنی و با لبخندهای پر از مهربونیت ازادی رو بهم هدیه کنی .  ای کاش بدانی که در حسرت یک لبخند  می سوزم و می خندم.

من امروز آغاز می شوم....با شروع نوشتن...با آغاز چرخیدن قلم

و تراویدن نخستین کلمه هااز گوشه بکر ذهنم

من امروز روحم را به تمام لحظه های بودن پیوند می زنم و آغاز

 می کنم

امروز اولین روز شکفتن من است

پس با آهنگی که روح را نوازش می دهم می گویم:

سلام